Paarse heide, een mooie avond en weer voorzichtig op pad.
Bij de Johannahoeve kleurde de heide prachtig paars tijdens mijn avondwandeling. Extra genieten, want na mijn val van twee weken geleden, waarbij ik mijn sleutelbeen brak, ben ik weer voorzichtig begonnen met korte wandelingen.
Nog rustig aan, maar wat is het fijn om weer te genieten van de mooie natuur en stap voor stap mijn wandelkilometers op te bouwen.
Soms vertelt een vlinder meer dan je op het eerste gezicht zou denken.
In de tuin van mijn 90-jarige buurvrouw strijkt een mooie vlinder neer op de vlinderstruik. Terwijl we koffie drinken en er samen naar kijken, vertelt ze mij over een ingrijpende gebeurtenis uit haar leven. Een verhaal dat getuigt van enorme veerkracht.
Wat me het meeste raakt is niet wat haar is overkomen, maar hoe zij ermee is omgegaan. Ondanks alles wat het leven op haar pad bracht, bleef ze overeind. Sterk, moedig en met een opmerkelijke levenslust.
Later lees ik ik dat we een distelvlinder hebben gezien. Deze staat symbool voor kracht en doorzettingsvermogen. Een kleine vlinder die duizenden kilometers aflegt en steeds weer zijn weg vindt.
Zo zie ik mijn buurvrouw ook. Achter haar bescheiden uitstraling schuilt een enorme innerlijke kracht. Ze heeft in haar leven veel gedragen en overwonnen, zonder daar veel woorden aan vuil te maken. Net als de distelvlinder laat ze zien dat echte kracht vaak stil is. Het zit hem niet in grote woorden of bijzondere prestaties, maar in de stille moed waarmee iemand keer op keer verder gaat.
Mijn laatste blog dateert alweer van vier maanden geleden. Hoog tijd om weer iets te delen van de mooie natuur hier in Wolfheze. Onlangs is mij gevraagd of ik het leuk vind om voor de Wolfskreet, het kwartaalblad van ons dorp, foto's aan te leveren. Superleuk natuurlijk en ik voel me vereerd om dit te mogen doen.
De foto's in deze blog zijn gemaakt bij de Wodanseiken. Dit is een groep eiken die ongeveer 450 tot 500 jaar oud zijn. Een bijzonder stukje natuur dat mij blijft fascineren. Een aanrader is de korte wandelroute van 4,3 km:
Hoewel het vakantie is en ik kan uitslapen, kies ik ervoor om vroeg op te staan voor een ochtendwandeling. Het heeft gesneeuwd en de kans dat de sneeuw snel weg is is aanzienlijk, dus ik ga ervoor. Het lukt me inmiddels ook weer om zelf de veters van mijn wandelschoenen te strikken, elke dag een stapje vooruit met mijn pols.
In de Wolfhezerbossen is het echt prachtig! De zonnestralen breken door de bomen en toveren het winterlandschap om in een mooie gloed. Op een paar wandelaars met hun honden na is het er heerlijk stil en geniet ik van deze fijne wandeling. Wat is het toch een voorrecht om hier te mogen wonen 😊
Blauwe lucht en zon! Dat nodigt uit tot een lunchwandeling en ik kies vandaag voor een klein rondje van 3 km richting het vennetje bij de Johannahoeve. Een mooi stuk en al wandelend realiseer ik me wat een geluk ik heb dat het niet één van mijn benen is die gebroken is. Anders was er weinig wandelplezier geweest en dat had mijn humeur zeker geen goed gedaan 😉. Over drie dagen ga ik onder het mes en komt er een ijzeren plaatje in mijn pols. Daarna een periode van herstel en handtherapie, maar dan is er ongetwijfeld ook nog wel tijd voor leuke wandelingen hier in de buurt.
Voor meer foto's: Nieuwe collectie
Wat een verrassing bij het openen van de gordijnen vanmorgen. Alweer zo mooi wit overal! Prachtig om te zien, dus ondanks gebroken pols een voorzichtige wandeling gemaakt in het bos. Met links foto's maken lukt vrij aardig en ik geniet weer volop van de winterse pracht overal.
Voor meer foto's: Nieuwe collectie
